Verhalen
Beste Bezoeker.
Op deze pagina wil ik verhalen schrijven uit mijn dagelijkse leven. Ik zou natuurlijk ook een weblog kunnen installeren, maar dat kan ik nog niet. Op dit moment(20-05-2009) heb ik mijn eerste verhaal afgerond.
Mijn moeder en ik.
Afgelopen weekend ging ik naar mijn moeder van 91. Ze verheugde zich zeer op mijn komst, omdat ik twee nachten zou blijven , i.p.v. zoals gebruikelijk een nacht.
Terwijl ik er ergens ook wel tegenop zag zo lang te gaan, ik wilde ook nog zoveel andere dingen doen, had ik me voorgenomen er helemaal voor te gaan. Me niet te laten beinvloeden door een deel, dat zoals bijna gebruikelijk, zijn zinnen op iets anders had gezet.
Onder het genot van een cd met prachtige joodse of soefi muziek, legde ik de afstand van 200 kilometer af. Ik kwam enigszins laat in de avond aan, waardoor we al snel besloten te gaan slapen.
De volgende ochtend liet ik me om 7.45 wekken door de wekker. Ik deed mijn gewoonlijke reikisessie en stond op. Ik maakte ontbijt voor mijn moeder en bracht haar dat op bed. Ik voelde me een beetje onthand door de gedachte dat haar een zoen geven of een omarming ,die ik dus niet gaf,wel mooi zou zijn.
Terwijl mijn moeder nog in bed lag ging ik fietsen naar de bossen in de omgeving. Ik kon mijn geluk haast niet op bij zoveel schoonheid. De zon scheen volop, de vogels floten dat het een lust was en ik hoefde er alleen maar te zijn om het mee te maken . In het bijzonder werd mijn aandacht getrokken door de pluizebollen van de uitgebloeide paardenbloemen, waar ik de dag erna een uitgebreide fotoserie van maakte.
Dit genot raakte het verlangen aan, deze ervaring te kunnen delen met het gezin waarin ik ben opgegroeid. Of later op de dag mijn moeder mee de natuur in te kunnen nemen en een week later met mijn broer Leo, die ik op koninginnedag zou ontmoeten. Ik baalde bij het idee, dat ik verwacht werd boodschappen te gaan doen en niet gewoon leuke dingen kon doen, waar ik zin in had.
Toen ik me van deze gedachten bewust werd, besloot ik blij te zijn met waar ik zo van genoten had en gewoon met mijn moeder te zien hoe we de dag verder zouden invullen. Dat besluit gaf rust en openheid.
Weer terug bij haar, bleek dat ze al koffie had gedronken met de wijkverpleegkundige, maar ze had ook nog zin om met mij een kopje koffie te drinken. Tijdens de koffie ging ik wat in mijn dagboek schrijven en bedacht me haar wat vragen te kunnen stellen ter inspiratie voor mijn website.
Ik vroeg haar: "Mam wat versta jij onder aanraken?" Ze nam alle tijd om te denken en antwoordde zoekend naar de juiste woorden: "Begroeten, iedere begroeting wel een beetje". "Wat versta je onder aangeraakt worden"? "Voelen dat iemand bijvoorbeeld je handen pakt". "En wat versta je onder geraakt worden". Daar moest ze heel diep over nadenken. Ze zei:"Ik denk dan aan iets negatiefs, negatief contact. Het heeft vaak te maken met verwachtingen, dat ik te veel verwacht". Het was duidelijk, dat ze bij het vinden van ieder antwoord bij zichzelf te rade ging. We ervaarden het allebei wel als een eye-opener , dat ze geraakt zijn alleen koppelde aan negatief contact. Op de vraag: Waar denk je aan bij positief geraakt worden antwoordde ze: "Positief contact spreekt aan".
Daarna vertelde ze, dat het leek alsof zich tegenwoordig meer ontplooide, wat altijd al in haar had gezeten. Ze daardoor gemakkelijker kon zeggen wat ze echt vond. Ik vond het prachtig om te horen en herkende daarin mijn eigen ontplooiing.
Daarna vroeg ik haar of ze zin had om naar muziek te luisteren. Daar reageerde ze matig geinteresseerd op i.v.m. haar doofheid, waardoor het allemaal niet meer zo mooi zou zijn. Ik vroeg: Vind je het toch goed als ik je muziek laat horen?" Ja, dat vond ze wel goed. Ik ging naast haar op de bank zitten en we luisterden samen naar mijn lievelingslied van de joods- soefi-achtige cd.
Na afloop vroeg ik haar: "Wat vond je ervan"? Ze zei: "Ik kan wel horen, dat het muziek is, die ik toen ik nog goed kon horen ,mooi had gevonden".
Ik zei: "Je zegt dus eigenlijk, dat je het mooie muziek vindt, maar dat je het niet zo goed kunt horen"? " Ja, dat is ook zo." Ik stelde voor nog een keer naar het zelfde lied te luisteren en dan hand in hand te gaan zitten in het kader van: "Wat doet aanraking? Ik merkte, dat ik het zelf heel fijn vond dit te doen. Wij zijn het in ons gezin niet gewend veel fysiek contact te hebben.
Ik vroeg aan mijn moeder hoe het nu voor haar was. Ze zei: "Ik kon het nu wel beter horen." Toen stelde ik voor nog een keer te luisteren en dat ik dan zou meezingen. We zaten weer hand in hand op de bank en al zingend voelde ik hoe mijn liefde begon te stromen, de tranen over mijn wangen biggelden en ik vol van vertedering mijn tweede hand om haar hand sloot.
Ik bedacht me, dat als ze zou sterven, ik dit verhaal in de afscheidsdienst zou willen vertellen en het dan nog een keer voor haar zingen.
Ik vroeg haar hoe ze het nu vond. En ze zei: "Ja, als jij meezingt, kan ik het natuurlijk veel beter horen".
"s Avonds na alles gedaan te hebben wat mijn moeder ook graag wilde, ging ook mijn wens van die ochtend in vervulling: Gewandeld en gepicknickt in het bos en genoten van het samenzijn in de mooie natuur.
