Verhalen

 

 

Beste Bezoeker.

 

Op deze pagina wil ik verhalen schrijven uit mijn dagelijkse leven.

 

 

 

Mijn moeder en ik.

 

Afgelopen weekend ging ik naar mijn moeder van 91. Ze verheugde zich zeer op mijn komst, omdat  ik twee nachten zou blijven , i.p.v. zoals gebruikelijk één nacht.

Terwijl ik er ergens ook wel tegenop zag zo lang te gaan, ik wilde ook nog zoveel andere dingen doen, had ik me voorgenomen er helemaal voor te gaan. Me niet te laten beinvloeden door een deel, dat zoals bijna gebruikelijk, zijn zinnen op iets anders had gezet.

Onder het genot van een cd met prachtige joodse of soefi muziek, legde ik de afstand van 200 kilometer af. Ik kwam enigszins laat in de avond aan, waardoor we al snel besloten te gaan slapen.

De volgende ochtend liet ik me om 7.45 wekken door de wekker. Ik deed mijn gewoonlijke reikisessie en stond op. Ik maakte ontbijt voor mijn moeder en bracht haar dat op bed. Ik voelde me een beetje onthand door de gedachte dat haar een zoen geven of een omarming ,die ik dus niet gaf,wel mooi zou zijn.

Terwijl mijn moeder nog in bed lag ging ik fietsen naar de bossen in de omgeving. Ik kon mijn geluk haast niet op bij zoveel schoonheid. De zon scheen volop, de vogels floten dat het een lust was en ik hoefde er alleen maar te  zijn om het mee te maken . In het bijzonder werd mijn aandacht getrokken door de pluizebollen van de uitgebloeide paardenbloemen, waar ik de dag erna een uitgebreide fotoserie van maakte. 

 

Dit genot raakte het verlangen aan, deze ervaring te kunnen delen met het gezin waarin ik ben opgegroeid. Of later op de dag mijn moeder mee de natuur in te kunnen nemen en een week later met mijn broer Leo, die ik op koninginnedag zou ontmoeten.  Ik baalde bij het idee, dat ik verwacht werd boodschappen te gaan doen en niet gewoon leuke dingen kon doen, waar ik zin in had.

Toen ik me van deze gedachten bewust werd, besloot ik blij te zijn met waar ik zo van genoten had en gewoon met mijn moeder te zien hoe we de dag verder zouden invullen. Dat besluit gaf rust en openheid.

Weer terug bij haar, bleek dat ze al koffie had gedronken met de wijkverpleegkundige, maar ze had ook nog zin om met mij een kopje koffie te drinken. Tijdens de koffie ging ik wat in mijn dagboek schrijven en bedacht me haar wat vragen te kunnen stellen ter inspiratie voor mijn website. 

 

Ik vroeg haar: "Mam wat versta jij onder aanraken?" Ze nam alle tijd om te denken en antwoordde zoekend naar de juiste woorden: "Begroeten, iedere begroeting wel een beetje".  "Wat versta je onder aangeraakt worden"? "Voelen dat iemand bijvoorbeeld je handen pakt". "En wat versta je onder geraakt worden". Daar moest ze heel diep over nadenken. Ze zei:"Ik denk dan aan iets negatiefs, negatief contact. Het heeft vaak te maken met verwachtingen, dat ik te veel verwacht". Het was duidelijk, dat ze bij het vinden van ieder antwoord bij zichzelf te rade ging. We ervaarden het allebei wel als een eye-opener , dat ze geraakt zijn alleen koppelde aan negatief contact. Op de vraag: Waar denk je aan bij positief geraakt worden antwoordde ze: "Positief contact spreekt aan".

Daarna vertelde ze, dat het leek alsof  zich tegenwoordig meer ontplooide, wat altijd al in haar had gezeten. Ze daardoor gemakkelijker kon zeggen wat ze echt vond. Ik vond het prachtig om te horen en herkende daarin mijn eigen ontplooiing.

 

Daarna vroeg ik haar of ze zin had om naar muziek te luisteren. Daar reageerde ze matig geinteresseerd op i.v.m. haar slechthorendheid, waardoor het allemaal niet meer zo mooi zou zijn. Ik vroeg: Vind je het toch goed als ik je muziek laat horen?" Ja, dat vond ze wel goed. Ik ging naast haar op de bank zitten en we luisterden samen naar mijn lievelingslied van de joods- soefi-achtige cd.

Na afloop vroeg ik haar: "Wat vond je ervan"? Ze zei: "Ik kan wel horen, dat het muziek is, die ik toen ik nog goed kon horen ,mooi had gevonden".

Ik zei: "Je zegt dus eigenlijk, dat je het mooie muziek vindt, maar dat je het niet zo goed kunt horen"? " Ja, dat is ook zo." Ik stelde voor nog een keer naar het zelfde lied te luisteren en dan hand in hand te gaan zitten in het kader van: "Wat aanraking kan doen". Ik merkte, dat ik het zelf heel fijn vond dit te doen. Wij zijn het in ons gezin niet gewend veel fysiek contact te hebben.

Ik vroeg aan mijn moeder hoe het nu voor haar was. Ze zei: "Ik kon het nu wel beter horen." Toen stelde ik voor nog een keer te luisteren en dat ik dan zou meezingen. We zaten weer hand in hand op de bank en al zingend voelde ik hoe mijn liefde begon te stromen, de tranen over mijn wangen biggelden en ik vol van vertedering mijn tweede hand om haar hand sloot.

Ik bedacht me, dat als ze zou sterven, ik dit verhaal in de afscheidsdienst zou willen vertellen en het dan nog een keer voor haar zingen.

Ik vroeg haar hoe ze het nu vond. En ze zei: "Ja, als jij meezingt, kan ik het natuurlijk veel beter horen".

 

"s Avonds na alles gedaan te hebben wat mijn moeder ook graag wilde, ging ook mijn wens van die ochtend in vervulling: We gingen wandelen en picknicken in het bos en genoten van het samenzijn in de mooie natuur. ( geschreven mei 2009)

 

Mijn moeder en ik (2).

 

Dit verhaal gaat terug naar september 2004 rond mijn verjaardag.


Ik besloot na vele jaren om mijn verjaardag weer eens bij mijn moeder te gaan vieren, omdat ik 52 werd, in het jaar '52 geboren was en op huisnummer 52. Sinds ik zelf kinderen had, had ik het altijd in mijn eigen huis gevierd en lange tijd was het zo, dat mijn ouders naar mij toe kwamen als ik jarig was. Inmiddels was mijn vader gestorven en lukte het mijn moeder niet meer om die 200 kilometers zelf naar mij toe te rijden. Ik zou het daarom ook voor het eerst in 20 jaar zonder mijn  kinderen vieren.


De avond voor mijn verjaardag kwam ik in het begin van de avond bij haar aan, na eerst een wandeling gemaakt te hebben in het natuurgebied dicht bij haar huis.

Ik had haar verteld, dat ik mijn verjaardag alleen met haar wilde vieren, omdat in de tijd dat ik kind was er zelden of nooit momenten waren, dat ik alleen met haar was in het gezin met 7 kinderen waarin ik opgroeide. Ook het gegeven dat we een bakkerij aan huis hadden met een kruidenierswinkel, waar mijn ouders mijn ouders a.h.w. dag en nacht moesten werken om  de touwtjes aan elkaar vast te knopen, zorgde ervoor dat er weinig tijd en aan dacht was voor elkaar. Het was ons als kinderen bekend hoe zwaar het voor mijn moeder was geweest zo veel zwangerschappen en bevallingen te hebben in het gewone leven, dat haar al zo zwaar viel. En dat het in die tijd door de katholieke kerk verwacht werd, dat de vrouw dienstbaar was aan de man en er veel kinderen kwamen.


Ik sprak die avond met mijn moeder over die tiid, hoe zwaar dat voor haar geweest was, maar ook wat dat voor ons als kinderen en mij betekend had. Dat zij moeder werd in een tijd waarin ze zich heel alleen heeft gevoeld en er weinig steun en basisveiligheid was voor haar als vrouw en moeder. Wat we beiden daardoor gemist hadden aan hadden aan plezier en tijd voor elkaar. Wat ik wel met mijn kinderen had en wat mijn moeder ook zo mooi vond om te zien. Dat het tot gevolg had, dat ze ons , haar kinderen, ook die veiligheid niet had kunnen bieden. Het was een open en emotioneel gesprek met, in een warme veilige sfeer van welwillendheid.

Omdat ik opgroeide in een tijd, waarin er veel meer aandacht was voor vrouwen en moederschap, ik allerlei cursussen en ook opleidingen had gevolgd, om aan mijn eigen basisveiligheid te werken, mezelf te ontplooien en ook om beter en met meer vertrouwen een bevalling in te gaan, stelde ik haar het volgende voor.


Mam, we zouden samen een oefening kunnen doen, waarin ik symbolisch jouw basis vorm, omdat jij die toen niet had en ik dat ik daar in deze mijn meer aandacht aan heb kunnen geven. En jij daarna mij symbolisch basis geeft. ik zei, dat het me goed leek, dat ik zou gaan zitten en zij op de bank zou gaan liggen en  haar hoofd in mijn schoot zou leggen. We daar alle tijd voor zouden nemen, totdat we beiden het gevoel hadden dat het voldoende was. Mijn moeder, die toen al 86 jaar was, ontving mijn voorstel met een grote ontvankelijkheid, terwijl we  in de gewone omgang niet gewend waren elkaar veel aan te raken. 

Ik zette muziek op, die we allebei mooi vonden,  ging op de bank zitten en mijn moeder kwam met haar hoofd in mijn schoot liggen. We voelden ons beiden eerst wat ongemakkelijk, maar al gauw ontstond er een gevoel van vertrouwdheid en ervoer dat mijn altijd bezige moeder, haar hoofd kon laten in mijn schoot. Terwijl ik mijn handen eerst wat aarzelend op haar hoofd en lichaam legde, durfde ik daarna over te gaan tot strelen, iets waar ik diep van binnen onbewust zo naar verlangde. Na ongeveer drie kwartier voelden we allebei dat het genoeg was en we ook behoefte hadden aan gewoon wat te drinken. We vertelden elkaar hoe we de oefening ervaren hadden, hoe vertrouwd en vredig het voelde. En we besloten om het vervolg van de oefening de volgende dag te doen, op mijn verjaardag.

Het was bijzonder, die volgende ochtend bij mijn moeder wakker te worden en zij mij feliciteerde. Het voelde zelfs een beetje teer en ik voelde me daardoor ook wat verlegen. Alles had een bijzonder tintje. Na het ontbijt en een kopje koffie met taart, besloten we verder te gaan met de oefening. Ik ging liggen en voorzichtig legde ik mijn hoofd in haar schoot. Ik had het gevoel een heel groot hoofd te hebben en mijn moeders benen te kwetsbaar en haar schoot te klein. Ik was daarom bang, dat mijn hoofd te zwaar zou zijn voor haar om te dragen. Ze zei me echter, dat dat niet het geval was en langzaam met alle aandacht haar niet te veel te belasten, durfde ik me te ontspannen en ervoer ik hoe heerlijk het was me over te geven aan de koestering van haar nabijheid en liefdevolle handen uitging.

Een ervaring, die diep in mijn hart ligt opgeslagen en ik prijs me gelukkig, dat dat ik dit met haar heb mogen ervaren.

Powered by webXpress